Κατηγορίες
Blog

Αρχή πολιτείας απάσης νέων τροφά.

#YouSentIt από τον Γιώργο Μουφτόγλου.


Νοέμβριος 2018. Πάνε πέντε περίπου μήνες από τότε που συμμετείχα – μεταξύ πολλών κι εγώ – στις πανελλήνιες εξετάσεις. Πέντε μήνες, τουτέστιν μισός περίπου χρόνος, κατά τον οποίο οι σκέψεις μου βρίσκονται σε σύγχυση. Και η σύγχυση αυτή περιστρέφεται γύρω από τον άξονα ενός βασικού ερωτήματος: Τι μου προσέφερε η χρονιά αυτή και, κατ’ επέκταση, η εκπαίδευση που μου παρήχθη ως τώρα;

  Δημοτικό – Γυμνάσιο

 Ξεκινώντας από την αρχή, βλέπω τον εαυτό μου στην πρώιμη σχολική μου ζωή, στο δημοτικό σχολείο. Θυμάμαι λοιπόν, να μου επιβάλλεται – και σαφώς όχι μόνο σε εμένα – η αποστήθιση ήδη από την τρίτη δημοτικού κειμένων μυθολογίας και αρχαίας ιστορίας. Και φυσικά, η επιβολή αυτή δε σταματούσε ποτέ εκεί, όλα όμως αποτελούσαν οδό προς το ‘10’ πρωτίστως του «διαγωνίσματος» κι επομένως, του ελέγχου. Διότι, εάν δεν υπήρχε το ‘10’ στον έλεγχο βαθμολογίας, «τι είδους καλός και σωστός μαθητής είσαι;».

 Από το δημοτικό, στο Γυμνάσιο. Ή για να το διατυπώσω διαφορετικά, από την παιδική – θεωρητικά τουλάχιστον – ηλικία στην εφηβεία. Κι εννοώ «θεωρητικά», ότι η εισαγωγή ήδη από τα δέκα ηλικιακά χρόνια σε ένα σύστημα στείρας «από στήθους» γνώσης που θα συνοδεύει τον «μαθητή» έως την ενηλικίωσή του, μόνο θεωρητικά μπορεί να χαρακτηρίσει τα χρόνια αυτά «παιδική ηλικία». Η πολυπλοκότητα του συστήματος, τείνει πλέον να βαρύνει ακόμη περισσότερο τον μαθητή και να τον επιφορτίζει, ιδίως, με το κυνήγι του υψηλότερου βαθμού. Διότι, «εάν δε λάβεις αριστείο, τι είδους καλός και σωστός μαθητής είσαι;». Καθώς ταυτόχρονα, επιχειρείται και η πρώτη εισαγωγή των «ατόμων του μέλλοντος», «της νέας γενιάς» στο εξετασιοκεντρικό σύστημα – και ζητώ συγγνώμη για το πόσο «Πανελλήνιες Εξετάσεις» θυμίζει αυτό. Ώσπου, ολοκληρώνονται τα τρία χρόνια αυτής της σχολικής βαθμίδας, για να…

Τελική ευθεία

Για να φτάσει ο μαθητής στην λεγόμενη «τελική ευθεία». Το Λύκειο. Ή όπως διαφορετικά συνηθίζω πλέον να το χαρακτηρίζω με μία ερώτηση: «Αποφάσισες τι θα κάνεις με τη ζωή σου;». Μετά λοιπόν από εννέα χρόνια μηχανικής απομνημόνευσης διδακτικής ύλης με στόχο τη βαθμοθηρία, καλείται ένας δεκαεξάχρονος νέος να γνωρίζει τι είναι αυτό με το οποίο θέλει να ασχοληθεί. Και εννοώ με το ρήμα «ασχοληθεί» την πορεία του προς την ακαδημαϊκή και, μετέπειτα, επαγγελματική του καριέρα. Καλείται ένα δεκαεξάχρονος – εφόσον μου επιτρέπεται η επανάληψη – να αποφασίσει ποιος είναι ο τομέας στον οποίο θέλει – ή ελπίζει – να εντρυφεί μέχρι και τον τερματισμό της επαγγελματικής του πορείας. Μακρηγόρησα, ίσως. Μα μου φαίνεται τώρα, τέσσερα χρόνια μετά την ύπαρξή μου σε αυτήν τη θέση, ακόμη πιο περίεργο το γεγονός ότι ένας νέος που μετά βίας και μόνο εφόσον του επιτράπηκε από τα περιβάλλοντά του έχει ανακαλύψει τις κλίσεις και τα ταλέντα του, χρειάζεται να επιλέξει την «μελλοντική του αποκατάσταση». Και μάλιστα, όλες του οι αποφάσεις οφείλουν να παρθούν μέσα σε ένα κλίμα ακόμη πιο αγχωτικό. Ένα κλίμα που του επιβάλλει την πλήρη αφοσίωση στην «παπαγαλία» – εάν μου επιτρέπεται ο όρος – ακόμη μεγαλύτερης ύλης και στην παρουσία του εκτός από το σχολείο – που θεωρείται και ο πυλώνας της εκπαίδευσης- σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης.

  Με αυτόν συνεπώς τον τρόπο, αισθάνομαι πως και εγώ και πολλοί άλλοι, φτάσαμε στο λεγόμενο «τέλος». Διότι είμαι σίγουρος, πως εάν μια λέξη χαρακτήριζε όλους τους υποψηφίους πανελλαδικών εξετάσεων μετά και την εξέταση στο τελευταίο μάθημα, αυτή θα ήταν το «τέλος».  Ο καθένας λοιπόν, είτε ικανοποιημένος είτε απογοητευμένος, κλήθηκε να πάρει το δρόμο του. Μόνο που… σκέφτομαι. Εν τέλει, τι πραγματικά έδειξαν αυτές οι εξετάσεις; Έδειξαν την πραγματική αξία του καθενός από εμάς; Έδειξαν την πραγματική εσωτερική ψυχική δύναμη του καθενός από εμάς; Ή απλώς έδειξαν πως κάποιες φορές πρέπει να αποδέχεται καθείς από εμάς την αδικία που τυχόν θα υποστεί και να συνεχίζει, με στόχο τη βελτίωση και του εαυτού του αλλά και της αδικίας αυτής; Αυτές λοιπόν είναι οι σκέψεις με τις οποίες με βρήκε και ίσως με αφήσει ο μήνας Νοέμβριος του 2018.

  Και δίχως να θέλω να κλείσω με έναν τόσο απαισιόδοξο τόνο, μπορεί το «σύστημα» για το οποίο όλοι πάντα κάνουμε λόγο να μη μας ευνοεί. Μπορεί πολλές φορές να είναι άδικο απέναντί μας. Μπορεί να προάγει όντως τη βαθμοθηρία και όχι την ουσιαστική μόρφωση και παίδευσή μας με χαρακτήρα ηθικό. Ωστόσο, εάν δεν αντιληφθούμε εμείς οι ίδιοι πως η ζωή δεν είναι μόνο το σύστημα που μας επιβάλλεται, δυστυχώς θα βρεθούμε ακόμη πιο βαθιά σε αυτό. Εάν εμείς οι ίδιοι δε φροντίσουμε για το τι θα λάβουμε, από ποιον θα το λάβουμε και με ποιον τρόπο θα το λάβουμε, τότε απλώς σαν φαύλος κύκλος θα ανακυκλώνεται η προαναφερθείσα δυσάρεστη – για όλους θεωρώ – κατάσταση. Μείζον ζήτημα λοιπόν δεν είναι το ποιοι και γιατί μας εισάγουν στο «παιχνίδι» αυτό, αλλά το πώς εμείς θα αναδειχθούμε ως παίκτες και όχι ως πιόνια του.

Από τον/την Origen Team

Η Origen είναι μια φοιτητική – νεανική ομάδα από την Θεσσαλονίκη, η οποία δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2016. Αποστολή μας είναι να δημιουργούμε έμπνευση.

Πες μας τι σκέφτεσαι 👇

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *